observeren

Verscheen eerder in Brabants Centrum, 8 augustus 2019

Tegenover ons op de camping staat een Duitse familie met vier hockeydochters en ik weet zeker dat hun vakantiefotoalbum straks niet het vakantieverhaal vertelt dat wij zien. Hun album vertelt het verhaal van de vakantie die ze eigenlijk hadden willen vieren. Maken ze foto’s dan zijn ze glimmend vrolijk. Maar staan de camera’s uit dan klinken ze meer als Rammstein.

Ik zit hier voor onze tunneltent met mijn notablok op schoot en observeer de ruis van hun gezinsleven. Dat leven dat niet uitsluitend uit Kodak-moments bestaat. Zou het pubermeisje, als ze wist dat ik haar nu zat te beschrijven, haar woorden censureren? Zouden haar ouders hun reprimandes uit opvoedboekjes gaan citeren? Mensen gaan soms krampachtig gedrag vertonen als ze teveel geobserveerd worden door deskundigen met observatiechecklijsten. Dat zie je aan kinderen (en hun ouders) die teveel therapie krijgen.

Mijn zoon tikt me aan: ‘Mama, schrijf je ook een keer over mijn handenkamp? Dat het zo fijn is dat iedereen gewoon hetzelfde is, ongeveer? Dat ik voortaan een basketbal met twee handen kan vangen, en mijn hand kan uitsteken op de fiets?’ Maar dat wil ik niet. Ik laat hem er liever zelf over vertellen. Tijdens die revalidatieweek voor kinderen met een eenzijdige spastische verlamming wordt hij al zo intensief bekeken en beschreven. ‘Nee,’ zeg ik daarom en leg hem uit waarom. Daarna vraag ik of hij gezellig meegaat naar de campinganimatie. Hij draait met zijn ogen. ‘Je weet dat ik Tsjoe Tsjoe Wa verschrikkelijk vind.’

Naast mijn dochter danst een kleutermeisje opvallend natuurlijk mee: ‘Vuisten maken, voeten naar binnen, tong naar buiten.’ Haar moeder volgt mijn blik, en zegt nogal krampachtig: ‘Ze gebruikt haar linkerhandje bijna niet. Ook haar linkerbeentje doet niet mee. Ze heeft….’ Ik vul haar aan. Cerebrale Parese is de meestvoorkomende lichamelijke handicap bij kinderen, maar toch vind ik het toevallig dat ik net naast deze moeder sta. Moet ik dan toch een verhaal over dat handenkamp schrijven? Nee, dat doet hij zelf maar. Terug naar de Duitsers. Kijken of ik alle vooroordelen op mijn lijstje kan aanvinken. Humor? Nee! Check!